خدا قول نداده آسمون همیشه آبی باشه و باغ ها پوشیده از گل.
قول نداده زندگی همیشه به کامت باشه.
خدا روز های بی غصه و شادی های بدون غم و سلامتی بدون درد رو هم قول نداده.
خدا ساحل بی طوفان.آفتاب بی بارون و خنده های همیشگی رو قول نداده.
خدا قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نکنی.
خدا جاده های آسون و هموار.سفر های بی معطلی رو قول نداده.
قول نداده کوه ها بدون صخره باشن و شیب نداشته باشن.رودخونه ها گل آلود و عمیق نباشن.
قول داده؟؟
ولی خدا رسیدن یه روز خوب رو قول داده.
خدا روزی روزانه.استراحت بعد از هر کار سخت و کمک تو کارها و عشق جاودان رو قول داده.
عجب روزی میشه اون روز!
پس نا ملایمات زندگی رو شکر بگو و فقط از خودش کمک بگیر که او جاودانه است و بس.
نا امیدی مثل جاده ای پر دست اندازه که از سرعت کم میکنه.اما همین دست اندازا نوید یه جادهء صاف و وسیع رو بهت میده.
زیاد تو دست اندازا نمون.
وقتی حس کردی به اون چیزی که میخواستی نرسیدی خدا رو شکر کن.چون اون میخواد توی یه زمان مناسب تر غافلگیزت کنه و یه چیزی فراتر از خواسته الآنت بهت بده.
یادت باشه تو نمیتونی کسی رو به زور عاشقه خودت کنی.ولی میتونی قدر کسائی که عاشقه تو هستن و دوستت دارن رو بدونی .
زندگی قشنگه به شرطی که قشنگ نگاهش کنی و بخوای که قشنگ باشه.
