|
پیروزی ات را.... چه بگویم...
|
|
|
می زنیم و می بندیم و می کشیم و در کشتن با هم رقابت می کنیم!
صحنه شاگرد اولی بودنمان را
از صندوق های رأی
به میدان های جنگ می بریم.
صحنه دلاوری هایمان را از کمین مشارکت
به خیابان ها می بریم.
مردم.
مردم.
مردم.
مردم را می خوانیم تا حماسه ها بسازند و شورها بیافرینند و
...
و ما بنشینیم.
مردم را می نامیم به نام ملت. افتخار. پیروزی.
و ما خود به عزایشان می نشانیم.
مردم را می خواهیم تا مردمی باشند برای حکومت ما.
می بندیمشان. می کشیمشان. می زنیمشان.
و اینگونه
احساس پ ی ر و ز ی می کنیم.
وای بر ما.
نقطه.
|
|
|
|
| |
