|
29/خرداد
|
|
|
آنقدر به آینده واهی مان اندیشیدیم
که ناغافل حالمان را نیز از دست دادیم
و اکنون...
در حسرت هر روز که به امید آینده به گذشته می سپاریمشان
می سوزیم.
۲۲ هم رفت.
۲۲ هم در اندیشه روزهای ۲۳ رفت.
۲۲ هم به سوی ۲۳ که خود روزی آینده بود و اکنون حال و فردا گذشته
ت م ا م ش د.
باشد که ۲۳ شروعی باشد برای تمام ۲۲ ها و ۲۱ ها و ۲۰ ها و ...
نه در تمنای ۲۴.
ت و ل د م م ب ا ر ک .
|
|
|
|
| |
